• ဆက္သြယ္ရန္•  ျမန္မာဘာသာဌာနအေၾကာင္း
   

ဂုဏ္ယူ၀င့္ထည္ ကြမ္ရွီးျပည္နယ္

(GMT+08:00) 2018-12-10 14:58:13

      တရုတ္ႏုိင္ငံ၊ ကြမ္ရီွးကၽြမ့္လူမ်ိဳး ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသ တည္ေထာင္ျခင္းဟာဆိုရင္ အခုႏွစ္မွာ ႏွစ္ (၆၀)ျပည့္ခဲ့ပါျပီ။ ႏွစ္ (၆၀)တိုင္တိုင္ သာယာလွပေနျပီး ဂုဏ္ယူ၀င့္ထည္ရပါေသာ ကြမ္ရွီးျပည္နယ္ရဲ႕ သမိုင္းတြင္တဲ့ ႏွစ္ (၆၀)ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေနနဲ႕ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္၊ ကြမ္ရီွးတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု တကၠသိုလ္မွာ ျမန္မာစာဘာသာရပ္ကို လာေရာက္သင္ၾကားျပသေပးေနသူ ဆရာမ ေဒၚ၀တီသြင္ကို CRI အသံလႊင့္ အစီအစဥ္ကေန အခုလိုမ်ိဳး ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားပါတယ္။

ေမး - ဆရာမ မဂၤလာပါရွင္။

ေျဖ  - ဟုတ္ကဲ့ပါ။

ေမး - ဆရာမနာမည္နဲ႕ ျမန္မာႏုိင္ငံဘယ္ကေန လာေရာက္တယ္ .. ျပီးေတာ့ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ကို ဘယ္ခုႏွစ္ထဲကေရာက္ရိွခဲ့တာလဲဆိုတာ အရင္ဦးဆံုးမိတ္ဆက္ေပးပါဦးရွင္။

ေျဖ  - ကၽြန္မရဲ႕နာမည္က ေဒၚ၀တီသြင္ပါ။ ရန္ကုန္ကပဲလာပါတယ္။ အရင္က ကၽြန္မက ရန္ကုန္ ႏုိင္ငံျခားဘာသာတကၠသိုလ္၊ ျမန္မာဘာသာဌာနမွာ ဆရာမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခဲ့တာပါ။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္မ အလုပ္ကေန အနားယူျပီးေတာ့မွ ဒီ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ ကြမ္းရီွးတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစု တကၠသိုလ္က တပည့္ေဟာင္းေတြက ေခၚလို႕ ဒီကိုေရာက္လာတာပါ။

ေမး - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ..ဒီေတာ့ ဆရာမအေနနဲ႕ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္အေၾကာင္း ဆရာမသိသေလာက္ ေျပာျပေပးပါဦးရွင္။

ေျဖ  - ကၽြန္မ ဒီမွာေနတာ (၁၀)ႏွစ္ရိွသြားျပီဆိုေတာ့ေလ ကြမ္ရီွးရဲ႕ေနရာေဒသေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း ေရာက္တာေပါ့။ ကြမ္ရွီးမွာရိွတဲ့ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ထံုးစံေတြလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သိတာေပါ့။ ကၽြန္မ ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ (၂၀၀၈)ခု ေအာက္တိုဘာ၊ ႏို၀င္ဘာ၊ ဒီဇင္ဘာေလာက္ေပါ့ေနာ္ အဲဒီအခ်ိန္မွာဘဲ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ရဲ႕ ႏွစ္ (၅၀)ျပည့္ အခမ္းအနားနဲ႕ စျပီးေတြ႕ရတာေလ။ အခု ႏွစ္ (၆၀)ေျမာက္ေပါ့ေနာ္။ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္က တရုတ္ျပည္ရဲ႕ေတာင္ဘက္ပိုင္းမွာရိွတဲ့ ျပည္နယ္တစ္ခုေပါ့ေနာ္။ ဗီယက္နမ္နဲ႕လည္း ဆက္သြယ္ေနတဲ့ေဒသတစ္ခုေလ။ ျပီးတဲ့အခါ ယူနန္နဲ႕လည္း ဆက္ေနတာေပါ့ေနာ္။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႕ ေတာ္ေတာ္နီးတယ္။ လတၱီတြဒ္၊ ေလာင္ဂ်ီတြဒ္ေတြနဲ႕ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႕တစ္တန္းထဲေလာက္မွာရိွတယ္လို႕ တပည့္ေတြက ေျပာၾကပါတယ္။

ေမး - ဟုတ္ကဲ့ပါ..ဒီ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ဟာဆိုရင္ သာယာလွပျပီး ေနခ်င္စဖြယ္ျဖစ္တဲ့ျပည္နယ္တစ္ခု ျဖစ္တယ္လို႕ေျပာၾကပါတယ္။ ဘယ္လိုေနခ်င္စဖြယ္ ေကာင္းတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပေပးပါဦးဆရာမရွင္။

ေျဖ  - ဟုတ္ကဲ့ပါ..ကၽြန္မေနတာက နန္နင္းျမိဳ႕ေတာ္ေပါ့ေနာ္။ ကၽြန္မေနတဲ့ေက်ာင္းကေတာ့ ကြမ္ရီွးတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုတကၠသိုလ္လို႕ ေခၚပါတယ္။ အဲဒီေနရာေဒသကို စေရာက္ကတည္းက ကြမ္ရိွးျပည္နယ္ရဲ႕ျမိဳ႕ေတာ္ နန္နင္းျမိဳ႕ဆိုတာထက္ ဒီေက်ာင္းရဲ႕ဧရိယာေလးက တစ္ကယ့္ကို သစ္ေတာေလး တစ္ေတာနဲ႕သိပ္တူပါတယ္။ စိမ္းလန္းစိုျပည္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ရာသီဥတုကလည္း မိုးေရခ်ိန္လည္းရတယ္။ ေနေရာင္ျခည္လည္းရတယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို စိမ္းလန္းစိုျပည္တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္ပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္မို႕လို႕ နန္နင္းျမိဳ႕ကိုလည္း တရုတ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စိမ္းလန္းျမိဳ႕ေတာ္လို႕ေခၚၾကတယ္။

       ေနာက္ျပီးေတာ့ ကၽြန္မ ဒီမွာေနတဲ့အခါ ျမိဳ႕ထဲမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီျပည္နယ္ထဲမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေလွ်ာက္ျပီးေတာ့ လည္တာေတြ ရိွတယ္ေပါ့ေနာ္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဘာေတြမွာ ေလွ်ာက္လည္တဲ့အခါ တကယ္ကိုစိုျပည္ပါတယ္။ လွပသာယာေရးနဲ႕ စိမ္းလန္းစိုျပည္ေရးကို တကယ္ဂရုစိုက္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ ညစ္ညမ္းမႈကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ကိုဂရုစိုက္ျပီးေတာ့ သစ္ပင္ေတြနဲ႕စိမ္းလန္းမႈေတြနဲ႕ထိန္းထားတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကြမ္ရီွးမွာနာမည္အၾကီးဆံုးက ေကြ႕လင္ေပါ့ေနာ္။ အဲဒီမွာရိွတဲ့လင္က်န္းျမစ္ သိပ္ကိုသာယာလွပ ပါတယ္။ အရင္တုန္းကေတာ့ အဲဒီေနရာေတြဟာ စက္မႈဇုန္ေတြလုပ္ျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ထိခိုက္သြားေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့မွ တိမ္းေရွာင္ဖိန္က ဒီကိုလာရင္းနဲ႕ ေတြ႕သြားျပီးတဲ့အခါ ဟာ..ဒီလိုမ်ိဳး လွပတဲ့ သဘာ၀ေရေျမေတာေတာင္ေတြကို ပ်က္စီးေအာင္ မလုပ္သင့္ဘူးဆိုေတာ့မွ သူတို႕ျပန္ျပီးေတာ့ ထိန္းသိမ္းျပီးလုပ္လိုက္တဲ့အခါ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားျပီးေတာ့ ဒီေနရာေတြဟာ Tourist Attraction ေပါ့။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ အမ်ားၾကီးလာၾကတယ္။ တရုတ္လူမ်ိဳးေတြလည္း အျမဲတမ္းလာတဲ့ေနရာ တစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီေကြ႕လင္ကေတာ့ တကယ္အလွဆံုးပါပဲ။ သူတို႕ ဘယ္လိုတင္စားျပီးေျပာလဲဆိုရင္ ဒီေကြ႕လင္မွာရိွတဲ့ ရႈခင္းေတြရဲ႕ သာယာလွပမႈေတြဟာ ကမၻာေပၚမွာ သူနဲ႕တူတဲ့ေနရာတစ္ခုမရိွႏုိင္ပါဘူးတဲ့ အဲဒီလိုေတာင္ တင္စားျပီးေျပာၾကပါတယ္။

ေမး - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ..ဒီလိုသာယာလွပတဲ့ေနရာေတြရိွေတာ့ ခရီးသြားလာမႈလုပ္ငန္းေတြကိုေရာ သူတို႕ အေနနဲ႕ ဘယ္လိုေဆာင္ရြက္မႈေတြရိွတယ္ဆိုတာကို ေျပာျပေပးပါဦးဆရာမရွင္။

ေျဖ  - ခရီးသြားလုပ္ငန္းအေနနဲ႕ သူတို႕က ဒီေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ကိုတိုးတက္တယ္။ ေတာ္ေတာ္လည္း သူတို႕ၾကိဳးစားျပီးေတာ့ လုပ္တယ္။ အဲဒီလိုပတ္၀န္းက်င္သာယာလွပတာကိုမွ သူတို႕က လူေတြလာျပီး ေလ့လာ ႏိုင္ေအာင္ ေလ့လာခ်င္စိတ္ျဖစ္ေအာင္ အမ်ားၾကီးစြဲေဆာင္မႈေတြလုပ္ထားပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းထဲမွာေတာင္မွ    Tourism နဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ခရီးသြားနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ ေကာလိပ္ေတြရိွတယ္။ ေနာက္ အထူးသျဖင့္ရိွတာ ေကြ႕လင္ျမိဳ႕ေပါ့ေနာ္။ ေကြ႕လင္ျမိဳ႕မွာ ခရီးသြားေကာလိပ္လည္း ရိွပါတယ္။ နာမည္ၾကီးပါတယ္။ သူက ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္မတို႕တကၠသိုလ္နဲ႕ အဲဒီေကြ႕လင္မွာရိွတဲ့ ခရီးသြားေကာလိပ္နဲ႕ေပါင္းျပီးတဲ့အခါ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြမွာရိွတဲ့ခရီးသြားနဲ႕ပတ္သက္တဲ့အစိုးရဌာနေတြ၊ ခရီးသြားလုပ္ငန္းရွင္ေတြ ဒီလိုမ်ိဳး ပတ္သက္တဲ့လူေတြအကုန္လံုးကိုေခၚျပီးေတာ့ အျမဲတမ္း သင္တန္းေပး ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ေက်ာင္းထဲမွာ အဲဒီလိုမ်ိဳး training လုပ္ေပးေနတာ (၁၈)ၾကိမ္ေျမာက္ရိွပါျပီ။ အာဆီယံႏုိင္ငံအမ်ိးမ်ိဳးကလူေတြ လာျပီးေတာ့တက္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ သူတို႕ရဲ႕ခရီးသြားလုပ္ငန္းဟာ အာဆီယံႏိုင္ငံေတြကို မွ်ေ၀ေပးႏုိင္ ေလာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္တိုးတက္ပါတယ္။ အဆင္ေျပပါတယ္။ အဆင့္ျမင့္ပါတယ္။ အစစအရာရာ ျပည့္စံုပါတယ္။  

ေမး - ဒီေတာ့ ဆရာမရဲ႕ မ်က္စိထဲမွာ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ရဲ႕ ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္မႈ ဘာေတြကိုဆရာမ ေတြ႕ျမင္ ခံစားခဲ့ရလဲ အဲဒါေလးကိုလဲ ျပန္လည္မွ်ေ၀ေပးပါဦးရွင္။

ေျဖ  -  ကၽြန္မ စေရာက္ကာစ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တုန္းကဆိုရင္ ဥပမာအားျဖင့္ ကၽြန္မေနတဲ့ေနရာေဒသေလးကိုပဲ ကၽြန္မ ေျပာျပမယ္ေနာ္။ ကၽြန္မေနတဲ့ေနရာဟာ ကြမ္ရွီးတိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုတကၠသိုလ္ အဲဒီတကၠသိုလ္ ေလးဟာ ကၽြန္မစေရာက္ကာစက ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္ေလးလိုပဲ ကၽြန္မတို႕ျမန္မာႏုိင္ငံမွာရိွတဲ့ တကၠသိုလ္ေတြလို မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မေနတဲ့တကၠသိုလ္ရိွတဲ့လမ္းဟာ တရႊယ္လုတဲ့ တကၠသိုလ္ လမ္းမၾကီးလို႕ေခၚတယ္။ အဲဒီ လမ္းမၾကီးက အရွည္ၾကီးပါ။ ေတာ္ေတာ္ရွည္ပါတယ္။ အဲဒီရွည္လ်ားတဲ့ လမ္းမၾကီးမွာ ကြမ္ရီွးတကၠသိုလ္တို႕ တကၠသိုလ္ေကာလိပ္ေတြမွန္သမွ် အဲဒီေနရာေတြမွာ အားလံုးစုထားတာ။ ကၽြန္မေရာက္ကာစက ကၽြန္မအခုေနတဲ့တကၠသိုလ္ဟာ ဆင္ေျခဖံုး တကယ့္ဆင္ေျခဖံုးေလး။ သိပ္လည္းမစည္ကားဘူး။ သိပ္လည္း ဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္မႈမရိွဘူး။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကေန ဆက္ျပီးသြားလိုက္လို႕ရိွရင္ ရြာကေလးေတြလိုပဲရိွတယ္။ အဲဒီကေနျပီးေတာ့ အခု (၁၀)ႏွစ္အၾကာမွာ တစ္ဟုန္ထိုး ၾကိဳးစားျပီးတဲ့အခါမွာ တည္ေဆာက္ျပဳျပင္ေရးအမ်ားၾကီးကို ဆက္တိုက္လုပ္တဲ့အခါ တကယ္ျမိဳ႕ ကၽြန္မတို႕အခုေနတဲ့ေက်ာင္းဟာ အခုျမိဳ႕ထဲကို ေရာက္သြားပါျပီ။ နန္နင္းျမိဳ႕ရဲ႕ ဧရိယာထဲကို ေရာက္သြားပါျပီ။

 ျပီးေတာ့ ကၽြန္မေရာက္ခါစတုန္းက ဘတ္စ္ကားေတြဘာေတြေလာက္ပဲ ရိွတာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ အခု (၁၀)ႏွစ္အတြင္းမွာ ဘာျဖစ္လာျပီလဲဆိုေတာ့ ေျမေအာက္ရထားျဖစ္လာပါျပီ။ ေျမေအာက္ရထား အခု (၂)လိုင္း ဖြင့္ပါတယ္။ သူတို႕ရဲ႕ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ (၁၀)လိုင္းဖြင့္မယ္လို႕ေျပာတာေပါ့ေနာ္။ အခု (၂)လိုင္းဖြင့္ျပီးတာ ေတာင္မွ ဒီနန္နင္းျမိဳ႕ထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ကိုသြားရလာရ အရမ္းအဆင္ေျပပါတယ္။ အခ်ိန္ကုန္လည္း သက္သာတယ္။ ျပီးေတာ့ သန္႕ရွင္းေရး၊ သာယာေရး၊ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ ထိန္းသိမ္းေရးေတြကို သူတို႕က ဦးစား ေပးျပီး ေတာ္ေတာ္ကိုလုပ္ပါတယ္။ သစ္ပင္ေတြဘာေတြစိုက္ထားတာ ျမက္ပင္ေတြဘာေတြစိုက္ထားတာေတြ အျပင္ စက္နဲ႕ေလမႈတ္ျပီးတဲ့အခါ မိုးရြာခ်သလို မိုးဖြားေလးေတြရြာသလိုလုပ္ျပီး အဲဒီေလထဲမွာရိွတဲ့ဖုန္မႈန္႕ေတြ ဘာေတြကို ထိန္းထားတဲ့စနစ္ေတြက အျမဲတမ္းကားၾကီးေတြနဲ႕လွည့္ပတ္ျပီး လုပ္ေနတာ ဒါေၾကာင့္မို႕ ဒီမွာေနရတာ တကယ္စိတ္ထဲမွာသန္႕တယ္လို႕ခံစားရတယ္ ေလထုကေပါ့ေနာ္။

 ကၽြန္မအရင္က နန္နင္းကေန ေဘက်င္းကိုသြားလည္ဖူးတယ္ (၂၀၁၀)ေလာက္ထင္ပါတယ္။ သြားလည္တဲ့အခါ သြားတဲ့အခ်ိန္က ေႏြဦးရာသီပါ။ ေႏြဦးရာသီ ေဘဂ်င္းကိုေရာက္တဲ့အခါ ေဘက်င္းမွာ ပတ္၀န္းက်င္မွာအမႈန္ေတြလြင့္ပ်ံ႕ျပီး ေလထုကမသန္႕ရွင္းပါဘူး။ အဲေတာ့ သူတို႕က ကၽြန္မကို ေမးတယ္"ဆရာမ ေဘက်င္းနဲ႕နန္နင္းနဲ႕ ဘယ္ေနရာကိုၾကိဳက္လဲ၊ ဘယ္ဘက္ကိုသေဘာက်လဲ" လို႕ေမးတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သူတို႕ကိုေျဖခဲ့ပါတယ္။ "ေဘက်င္းကေတာ့ ေရွးေဟာင္းျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးျဖစ္တယ္၊ တိုးတက္တဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးျဖစ္တယ္၊ ေရွးေဟာင္းေနရာေဒသေတြလည္း သြားလည္ရတာ ၾကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ အၾကိဳက္ဆံုးေနရာကေတာ့ နန္နင္းပါပဲ။ နန္နင္းကို ဘာေၾကာင့္ၾကိဳက္တာလဲဆိုရင္ နန္နင္းက သဘာ၀သစ္ေတာနဲ႕တူတယ္။ သန္႕ရွင္းတဲ့ ေလကိုရႈရတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း စိမ္းလန္းစိုျပည္တယ္" ဒါ့ေၾကာင့္မို႕လို႕ ကၽြန္မက နန္နင္းကို အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲလို႕ ေျဖခဲ့ပါတယ္။

ေမး - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ..နန္နင္းကလည္း ကြမ္ရွီးျပည္နယ္ထဲမွာရိွတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ဟာ ဆိုရင္လည္း သာယာလွပျပီး ေနခ်င္စဖြယ္ျပည္နယ္တစ္ခုျဖစ္တယ္လို႕ သတင္းၾကီးေနတာေပါ့ေနာ္။ ဒါ့အျပင္ ဆရာမေရ..ဆရာမဆီမွာ ျမန္မာစာလာသင္တဲ့ တရုတ္က်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူကေရာ အခုဆို ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေလာက္ ရိွေနျပီလဲ။

ေျဖ  - ဒီမွာ ေရာက္ကာစက အတန္းတစ္တန္းမွာ လူ (၁၂)ေယာက္၊ (၁၃)ေယာက္အဲေလာက္ပဲေပါ့ေနာ္။ ဒါပေမယ့္ အခုေနာက္ပိုင္း ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္အတြင္းမွာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားအေရအတြက္က တစ္တန္း တစ္တန္းဆိုရင္ လူႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ ႏွစ္ဆယ္ပတ္၀န္းက်င္ေပါ့ေနာ္ အဲဒီေလာက္ေတြျဖစ္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္အတြင္းမွာ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာတယ္။ ေက်ာင္းကလဲ ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႕ပတ္သက္တဲ့လုပ္ငန္း ေတြမွာ လုပ္ဖို႕အတြက္ လိုအပ္ခ်က္အရဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို မ်ားလာတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းက အာဆီယံဘာသာစကားေတြသင္ၾကားတာနဲ႕ပတ္သက္ျပီးေတာ့လည္း နာမည္ရိွတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားကေတာ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာပါတယ္။

ေမး - ဟုတ္ကဲ့…တပည့္ေတြက အခုဘာအလုပ္ေတြလုပ္ေနၾကလဲဆရာမ။

ေျဖ      - ကၽြန္မတပည့္ေတြထဲမွာ             ရိွတဲ့လူေတြကေတာ့    အခုေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကိုေျပာရမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ မွာရိွတဲ့ ကုမၸဏီေတြမွာ တရုတ္အစိုးရရဲ႕ကုမၸဏီေတြမွာ လုပ္ေနတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးပါပဲ။ အခု အင္တာဗ်ဴး လုပ္ေနတဲ့ ႏြယ္ႏြယ္ ဟုန္ခၽြမ္ခၽြမ္ဆိုရင္လည္း ကၽြန္မတို႕ေက်ာင္းကျပီးတဲ့ကၽြန္မတို႕တပည့္ပါပဲ။

ေမး     - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမ..မေမ့ႏုိင္စရာေကာင္းတဲ့ အမွတ္တရတစ္ခုကိုေျပာပါဆိုရင္ ဆရာမ ဘယ္လိုအေၾကာင္းအရာေလးကို ေျပာမလဲရွင့္။

ေျဖ      -  အဲဒါကိုေျပာမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မက ဒီေၾကာင္းကိုလာဖို႕အတြက္ ကၽြန္မကိုေခၚခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ရိွပါတယ္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ဆရာကိုေအာင္လင္းဆိုတဲ့ဆရာ၊ ေနာက္ဆရာမတစ္ေယာက္ ကေတာ့ ေဒၚရီရီ၀င္းဆိုတာ ဒီမွာရိွတယ္။ ကၽြန္မကို ဒီကိုေခၚတဲ့ ကၽြန္မရဲ႕တပည့္ေဟာင္းေတြေပါ့ေနာ္။ ဒီတပည့္ေတြရဲ႕သံေယာဇဥ္နဲ႕လာခဲ့တာေလ။ ဒီတပည့္ေတြရဲ႕သံေယာဇဥ္နဲ႕လာခဲ့ျပီးတဲ့အခါ သူတို႕ဘာလုပ္ခ်င္ တာလဲ။ ကြမ္ရီွးကေနျပီးေတာ့ ဖတ္စာအုပ္ေလးလုပ္ခ်င္တာ..ဒါ့ေၾကာင့္မို႕လို႕ ကၽြန္မ အခု (၁၀)ႏွစ္အတြင္းမွာ ဖတ္စာအုပ္ေလးျပဳစုျပီးပါျပီ။ မၾ���ာခင္မွာ ဖတ္စာအုပ္ေတြ ထုတ္ပါေတာ့မယ္။

ေမး     - ဟုတ္ကဲ့ပါ ဆရာမရွင္..ကြမ္ရီွးျပည္နယ္မွာေရာက္ေနတဲ့ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ ကေန ကိုယ့္ႏုိင္ငံအတြက္ ဘယ္လိုဗဟုသုတ၊ အေတြးအေခၚ နည္းပညာေတြကိုရရိွျပီးေတာ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ႏုိင္ငံမွာ ဘယ္လို ျပန္လဲအသံုးခ်သြားမလဲ၊ ဘယ္လိုျပန္လဲအသံုးခ်ႏိုင္မလဲဆိုတာကို  သိပါရေစရွင္။

ေျဖ      - ဟုတ္ပါတယ္..ကၽြန္မကလည္း ဟိုကေန လာတဲ့အခါ ဆရာမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ အႏွစ္ (၂၀)ေက်ာ္သင္ျပီးေတာ့မွ ပင္စင္ယူျပီးေတာ့မွ အလုပ္ကေန အနားယူျပီးေတာ့မွ ကၽြန္မ ဒီကိုေရာက္လာတာေလ။ ေရာက္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ ဒီကေက်ာင္းသားေတြက သိပ္ကိုၾကိဳးစားတာပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရိွတဲ့ ေက်ာင္းသူ ၊ ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ဒီလိုမ်ိဳး ၾကိဳးစားေစခ်င္တယ္။ ကၽြန္မက ဟိုမွာစာသင္တဲ့အခါလည္း ကေလးေတြကို စာသင္တာ တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘဲ အသိအလိမၼာ၊ အတတ္ပညာေတြ ၊ အေတြးအေခၚ၊ အယူအဆေတြကို တိုးတက္ေစခ်င္တယ္။ ဒီမွာက်ေတာ့ ကေလးေတြက ေတာ္ေတာ္ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျပီး လူၾကီးေတြဆန္တယ္။ မိဘေတြက ငယ္ငယ္ကတည္းက ကေလးေတြကို ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား ပို႕ထားလိုက္တဲ့အခါ သူတို႕ဘာသာသူတို႕ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုးျပီး လုပ္တာေတြအမ်ားၾကီးပဲ။ ေတာ္ေတာ္လူၾကီးဆန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏုိင္ငံက တခ်ိဳ႕ ကေလးေတြ လူၾကီးမဆန္ဘူးလို႕ မရင့္က်က္ဘူးလို႕ ေျပာခ်င္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီက ကေလးေတြက ေတာ္ေတာ္ရင့္က်က္တယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ကိုယ့္ႏုိင္ငံမွာ ျပန္ျပီးေတာ့ ကေလးေတြကို ပညာမွ်ေ၀ ေပးခ်င္ေပမယ့္ ကၽြန္မအခုအသက္ (၆၀)ျပည့္ျပီေလ ကၽြန္မလည္း ေနာက္ႏွစ္ ဇူလိုင္လဆို အသက္ (၆၀)ျပည့္ျပီဆိုေတာ့ ကၽြန္မပင္စင္ယူျပီးေတာ့ ျပန္မွာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ့ ကၽြန္မအတြက္ အလုပ္လုပ္ဖို႕ မရိွေပမယ့္ ဒီကကေလးေတြ သင္ၾကားရတာ သူတို႕ရဲ႕ပတ္၀န္းက်င္၊ သူတို႕သင္ၾကားရတဲ့ Facility အျပည့္အစံုေပါ့ေနာ္ စာသင္ၾကားရတဲ့အခါ လိုအပ္တာအားလံုးျပည့္စံုတယ္။ အေဆာင္ေတြနဲ႕စာသင္ခန္းေတြနဲ႕ အဆင့္ျမင့္ျမင့္သင္ရတာ ဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ ျမန္မာျပည္မွာလည္း အရမ္းျဖစ္ေစခ်င္ ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ကေလးေတြကို ျပန္ျပီးေတာ့ စာသင္ခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မအသက္အတိုင္းအတာ အရဆိုရင္  ဟိုေရာက္ရင္ ပင္စင္ယူျပီဆိုေတာ့ ဆက္ျပီးေတာ့ သင္ျဖစ္မွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။

ေမး     - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမရွင္..ကြမ္ရွီးျပည္နယ္ၾကီး ႏွစ္ (၆၀) အတြင္း  တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာမႈအေပၚ ဆရာမရဲ႕ ၀မ္းသာပီတိစကားသံကိုလဲ ၾကားသိပါရေစဆရာမရွင္။

ေျဖ      - ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေဒသျဖစ္တာ ႏွစ္ေပါင္း (၆၀)ျပည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ  အသက္နဲ႕လဲ မတိမ္းမယိမ္းျဖစ္ေနတယ္ေလ။ ဒီႏွစ္ (၆၀)ျပည့္ျပီးရင္ ကၽြန္မလည္း ေနာက္ႏွစ္ဇူလိုင္လဆို အသက္ (၆၀)ျပည့္မယ္ဆိုေတာ့ ကြမ္ရွီးျပည္နယ္ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေဒသဟာ ကၽြန္မရဲ႕အသက္နဲ႕ အတူအမွ် ျဖစ္တဲ့အတြက္ တကယ္အမွတ္တရအေနနဲ႕ ရိွမွာပါ။ ကြမ္ရွီးျပည္နယ္ကိုလဲ ဒီထက္ပိုျပီးေတာ့ တိုးတက္လာလိမ့္ မယ္လို႕ ကၽြန္မေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ တိုးတက္လာမွာလဲ ေသခ်ာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ သူတို႕ကတကယ္ၾကိဳးစားျပီး တကယ္လုပ္ပါတယ္။ အဆင့္ဆင့္ေပါ့ေနာ္။ လူၾကီးကေနစျပီး လူငယ္အထိ အကုန္လံုး ေသေသခ်ာခ်ာလုပ္ၾကကိုင္ၾကတာကို ကိုယ့္ရဲ႕မ်က္စိေရွ႕မွာေတြ႕ေနရတဲ့အတြက္မို႕ တကယ္အားက်မိပါတယ္။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကိုလည္း သူတို႕ႏုိင္ငံတိုးတက္သလို သူတို႕ျပည္နယ္ေဒသတိုးတက္သလို တိုးတက္ေစခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ခံစားမိပါတယ္။

ေမး     - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမရွင္..ဆရာမအေနနဲ႕ တျခားျဖည့္စြက္ေျပာၾကားခ်င္တာမ်ားရိွရင္လဲ ေျပာၾကား ေပးပါဦးရွင္။

ေျဖ      -  ကြမ္ရီွးျပည္နယ္က ဒီ့ထက္ဒီ့ထက္ ပိုတိုးတက္ဖို႕ပဲရိွပါတယ္။ တျခားျပည္နယ္ေတြ ကၽြန္မ ဟူနန္တို႕ယူနန္တို႕ ျပီးေတာ့ ဟိုဘက္က ဟန္က်ိဳးတို႕ေဘက်င္းတို႕ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရာက္ဖူးပါတယ္။ ေရာက္ဖူးေပမယ့္ ဒီကြမ္ရီွးေလာက္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္တာ သန္႕ရွင္းမႈကို ထန္းသိမ္းႏုိ္င္တာ၊ ေလထုညစ္ညမ္းမႈ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ကို ထိန္းသိမ္းႏုိင္တာ တကယ္ေတာ္တယ္။ ကၽြန္မ အားက်မိတယ္။ သေဘာက်မိတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ဟာ အရိွန္အဟုန္နဲ႕တိုးတက္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနတယ္။ ၾကိဳးစားေနသလိုပဲ တစ္ဖက္မွာလဲ သူက သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရး သဘာ၀မညစ္ညမ္းေအာင္ လုပ္ေနတာေတြကို မ်က္စိေရွ႕မွာေတြ႕ေနရတဲ့အတြက္ ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ဟာ ဒီထက္ ပိုတိုးတက္မွာပါလို႕ ကၽြန္မယံုၾကည္တဲ့ အေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္။

ေမး     - ဟုတ္ကဲ့ပါဆရာမရွင္… ကြမ္ရီွးျပည္နယ္ၾကီး ႏွစ္ (၆၀)ျပည့္အထိမ္းအမွတ္ အခမ္းအနားအေၾကာင္းကို ဆရာမအေနနဲ႕ အခုလိုမ်ိဳးေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ရိွပါတယ္ရွင္။

ေျဖ      -  ဟုတ္ကဲ့ပါ..ကၽြန္မလဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္။

                                                 ေမးျမန္းသူ- စုသက္မွဴး (su thet)  
   Webradio